De goede voornemens vliegen je om de oren. Sportlessen zitten bomvol, eiwitpoeders en -repen worden met korting aangeboden en iedereen begint met een challenge van x dagen die dan wel ‘hard’ of ‘soft’ is. Januari begon ook bij mij bijna altijd met ‘goede’ voornemens die vooral gingen over fit worden, afvallen, gezonder eten. Ieder jaar nam ik mezelf voor om dit jaar de fitste, gezondste versie van mezelf te worden. Zo zette ik mezelf aan het begin van het jaar muurvast met vo

Toen ik voor het eerst hoorde over vrij eten geloofde ik er eerlijk gezegd niks van. Als ik mezelf alles toe zou staan zou ik de hele dag snaaien, snacken, niet meer kunnen stoppen en alleen nog maar 'ongezond' eten. In het begin verliep vrij eten voor mij allesbehalve soepel. Het eindigde vaak in overeten en teleurstelling in mezelf. Elke keer dacht ik: Zie je wel, vrij eten werkt gewoon niet voor mij. Eten labelen als goed of fout Wat ik toen nog niet zag was dat mijn denke

Jarenlang stond ik elke dag (soms meerdere keren per dag) op de weegschaal. Wat het getal ook was, het bepaalde alles: mijn humeur, wat ik at, of ik wel of niet zou sporten, hoe ik naar mezelf keek en zelfs wat ik aantrok. Ik herinner me nog goed de stress die dit met zich meebracht. Mijn gewicht veranderde door de jaren heen maar één ding bleef altijd hetzelfde: het was nooit goed genoeg. Ik vertelde mezelf dat ik pas echt gelukkig zou zijn als ik dat specifieke getal op de